Search

Ο Νίκος Στυλίδης από την Labyrinth of Thoughts records στο Metal Hammer


LABYRINTH OF THOUGHTS

THINKING ALLOWED

H LABYRINTH OF THOUGHTS είναι μία ανεξάρτητη ελληνική δισκογραφική εταιρεία, που εδώ και αρκετά χρόνια πορεύεται τηρώντας μία ξεκάθαρη γραμμή ηθικών και αισθητικών αξιών. Ο ΝΙΚΟΣ ΣΤΥΛΙΔΗΣ, ιθύνων νους του label, μας εξηγεί τους κώδικες και τη λογική που τον βοηθούν να ξεπερνά τον καθημερινό λαβύρινθο της σύγχρονης πραγματικότητας.

ΑΠΟ ΤΟΝ ΝΙΚΟ ΚΛΗΜΑΝΤΗΡΗ

Καλησπέρα, πώς είναι τα πράγματα για σένα και τη LoT στην εποχή του COVID-19;

Μία φράση που ακούω συχνά σε τέτοιους καιρούς, είναι αυτή που λέει «ζούμε ιστορικές στιγμές». Ευχαριστώ πολύ, δεν θέλω άλλες «ιστορικές στιγμές» λοιπόν, γιατί αυτές προϋποθέτουν πολλή αγωνία, άγχος και εξαναγκασμό. Αρκετές έχουμε ζήσει από το 2010 κι έπειτα. Δυστυχώς, μετά από δέκα σκληρά χρόνια, η κατάντια της χώρας και με τελευταίο όχημα τον COVID-19, είναι να γίνουμε επίσημα το πορνείο της Ευρώπης. Μέσα σε όλο αυτό το κλίμα, η μουσική είναι μία κινητήρια δύναμη ικανή να μας κρατάει σε επαφή με την αξιοπρέπειά μας και για αυτό η LoT θα συνεχίσει να υπάρχει ανεξάρτητα από οικονομικές συνθήκες.



Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή, όμως. Πώς αποφάσισες να ξεκινήσεις τη LoT;

Από εταιρεία διανομών μικρών ανεξάρτητων εταιρειών του εξωτερικού που ξεκίνησε το 2004, πάντα ήθελα να κάνω μία τουλάχιστον δική μου δισκογραφική παραγωγή. Θα ήταν μία ξεχωριστή στιγμή για μένα μιας και ως ακροατής (και όχι συλλέκτης) έχω περίπου 3.500 βινύλια κυρίως και λίγα CDs. Αυτό έγινε κατορθωτό το 2010 με τους Βρετανούς Doomsters Unsilence και συνέχισα με ελληνικές μπάντες. Μία απολύτως συνειδητή επιλογή.


Ποια είναι η φιλοσοφία πίσω από την εταιρεία; Με τι κριτήρια διαλέγεις τις μπάντες που συνεργάζεσαι;

Στη χώρα μας είναι πολύ δύσκολο να παραχθεί πολιτισμός. Όσοι προσπαθούν, είναι εκ προοιμίου «πειραγμένοι» στο μυαλό ή κάτι σχετικό, σύμφωνα με την εκάστοτε εξουσία. Με πολλή χαρά λοιπόν, εντάσσω αυτοβούλως το label σαν ένα μέρος αυτών των «περίεργων» που κάτι προσπαθούμε να αφήσουμε πίσω μας. Ένα είναι το κύριο κριτήριο. Αυτό που ακούω να με συγκινεί πραγματικά. Σε δεύτερο χρόνο, στην κουβέντα που θα κάνουμε με την μπάντα να υπάρχει συνεννόηση και να καταλάβουμε πως και οι δύο είμαστε στην ίδια πλευρά του ποταμού. Έτσι, δεν με ενδιαφέρει να κυκλοφορώ ότι να 'ναι, ή, ακόμα χειρότερα να βάζω το logo της εταιρείας σε ένα βινύλιο επί πληρωμή από το συγκρότημα για διαδικαστικούς λόγους που έχουν να κάνουν με τη διανομή ή την παραγωγική διαδικασία. Νιώθω πραγματικά καλά με το γεγονός πως όλες οι κυκλοφορίες μου, είναι η κάθε μία στο είδος της πραγματικά καλή και σαν ακροατής, θα ήθελα να την έχω στη δισκοθήκη μου.

Ξεχωρίζεις κάποια από τις 61 κυκλοφορίες από τον κατάλογο; Υπάρχει κάποιο best seller; Έχω την τύχη να συνεργάζομαι με τη φωνή των Εν Πλω, τον Ντίνο Σαδίκη. Η προσωπική του πια μπάντα, είναι ό,τι καλύτερο έχω δει live τα τελευταία χρόνια. Οι Εν Πλω μπήκαν στα πιο βαθιά σκοτάδια της Ελληνικής παραδοσιακής μουσικής και την μετέτρεψαν σε κάτι μοναδικό. Αυτή η ενασχόληση είναι πολύ της μόδας τελευταία, αλλά πιστέψτε με, δεν ήταν καθόλου εύκολο το 1989 και μάλιστα με ελληνικό στίχο. Ο ομώνυμος δίσκος τους ήταν η αφορμή για να πάψω να ακούω μόνο heavy metal. Κάτι που έκανα μέχρι την εφηβεία μου αποκλειστικά. Μέσα από αυτούς όμως, κατάφερα και κατάλαβα τον σκληρό ήχο ακόμα καλύτερα. Όσο για το best seller, ο τελευταίος ομώνυμος δίσκος των Last Drive σε βινύλιο και CD, έχει πουλήσει πάνω από 1.000 αντίτυπα. Νούμερο που τη δεκαετία του '80 μπορεί να αποτελούσε την ημερήσια συνολική πώληση ενός κεντρικού δισκάδικου, αλλά με τα σημερινά δεδομένα, είναι πολύ σημαντικό τόσο για την μπάντα όσο και για το label.

Τι διαφορά παρατηρείς στη σκηνή από το 2010 μέχρι σήμερα;

Δεν μπορούμε να μιλάμε στην Ελλάδα με τους ίδιους όρους για ορισμένες έννοιες όπως η «σκηνή», με χώρες όπως η Αγγλία, για παράδειγμα. Ο όρος «κοινότητα» είναι εντός μου συνυφασμένος με τη σκηνή. Κάτι που εδώ δεν έχουμε βιώσει. Για πολλούς κοινωνικούς και πολιτικούς λόγους. Όταν υπάρχουν συναυλίες που μπορείς να πας με κανονικά εισιτήρια και αυτές είναι ασφυκτικά γεμάτες, δισκάδικα που είναι ζωντανοί οργανισμοί επαφής και επικοινωνίας, στέκια ζωντανά σε κεντρικά σημεία της πόλης, μουσικές φυλές που χρωματίζουν το αστικό τοπίο, τότε μπορούμε να μιλάμε για σκηνή. Αν δεν υπάρχουν, δεν μπορούμε. Τι θεωρείς ότι είναι αυτό που κάνει το βινύλιο τόσο ελκυστικό στο κοινό και θεωρείται «ο βασιλιάς των format»;

Βασιλιάς ναι, σε εξορία δε, για πολλά χρόνια. Από το 1993 μέχρι το 2010 έχω δει κάποιες εκδόσεις σε βινύλιο να είναι μάλλον προσβλητικές για τον αγοραστή. Διπλά βινύλια χωρίς κανέναν λόγο ύπαρξης, αναγραφή μόνο των τίτλων των τραγουδιών στο οπισθόφυλλο, χωρίς καμία άλλη πληροφορία. Το "Τhe killing kind" των Overkill είχε βγει χωρίς καθόλου εξώφυλλο! Μια μαύρη θήκη με τρύπα στη μέση και ένα αυτοκόλλητο με το όνομα του συγκροτήματος. Γελοία πράγματα. Το γεγονός ότι είναι και πάλι σε μία σχετική άνοδο, οφείλεται στο ότι το ψηφιακό δεν μπορεί να ελεγχθεί πλέον ως προς την αντιγραφή του και πουλάει πολύ λιγότερο από τις αναπαραγωγές μιας χαραγμένες μήτρας. Μπορώ να πω πως η επιβολή του CD ήταν από τις μεγαλύτερες οικονομικές απάτες του περασμένου αιώνα. Αν λάβουμε υπόψη το κόστος παραγωγής και την τιμή πώλησης. Οπότε μάλλον «αναγκαίο κακό» είναι για τις εταιρείες στην παρούσα χρονική φάση το βινύλιο, παρά οτιδήποτε άλλο. Αν για τους δικούς τους λόγους θελήσουν να το σκοτώσουν σαν format ξανά, να είσαι σίγουρος πως θα το κάνουν. Υπήρξαν δυσκολίες στη μέχρι τώρα πορεία; Σκέφτηκες ποτέ να τα παρατήσεις;

Δυσκολίες φυσικά υπήρξαν και θα υπάρχουν. Η συνέχιση του label εξαρτάται από έναν βασικό παράγοντα. Την αυτονομία του. Έχω καταφέρει να κυκλοφορώ όποτε θέλω και αν θέλω κάτι. Είμαι υπεύθυνος για το mastering, το artwork, τα πάντα. Και όσο δύσκολο και αν είναι αυτό, το να μην εξαρτάσαι από κανέναν (οικονομικά και τεχνικά) είναι τρομερά σημαντικό και σε βοηθά, τελικά, να συνεχίζεις.


Έχεις μετανιώσει για κάποια από τις κυκλοφορίες της εταιρείας; Σε καθαρά μουσικό επίπεδο, όχι. Σε διαπροσωπικό, υπήρξαν κάποιες εξαιρέσεις στον παραπάνω κανόνα της συνεννόησης που ανέφερα, αλλά φυσικά είναι ανάξιες δημόσιας αναφοράς.


Ποιοι δίσκοι σε σημάδεψαν; Ποιο ήταν το πρώτο βινύλιο που αγόρασες;

Από την ελληνική σκηνή θα σου έλεγα τους εξής: Εν Πλω "Εν πλω", Αρνητική Στάση "Άγγελοι του Ψεύδους", Ανάσα Στάχτη το ομώνυμο, Ναυτία "Ευρωπαϊκή Αναγέννηση", G "Kinky Horror Show", Morel "Δέκα Χιλιάδες Μέρες Από 'Δω", The Mushrooms "Taste Of", G "Scarecrow Princes", Λευκή Συμφωνία "Χρώματα". Deus Ex Machina "Motorpsycho" και ένα ακυκλοφόρητο demo των Αντίπερα Όχθη με δύο κομμάτια ("Σήμερα Σίδερα" - "Σύννεφο με Παντελόνια") για το οποίο είχα διαβάσει στο Hammer του Φεβρουαρίου του 1993. Έχω έρθει σε επαφή με την μπάντα, αλλά δεν θέλει να το κυκλοφορήσει. Απίστευτο, όμως, υλικό. Από τον σκληρό ήχο, πέρα από τις γνωστές μπάντες, λατρεύω τα παρακάτω: Cathedral "The Ethereal Mirror", Angel Witch το ομώνυμο, Coroner "Grin", The Obsessed "Lunar Womb", Captain Beyond "Captain Beyond", Pentagram "First Daze Here", Black Pyramid "II", Witchcraft "Legend", Trouble "Trouble", Atomic Rooster "Death Walks Behind You", Blitzkrieg "A Time of Changes", The Gathering "Nighttime Birds" και Voivod "Angel Rat". Το πρώτο βινύλιο που αγόρασα ήταν το "Somewhere in Time" των Maiden, περίπου όταν κυκλοφόρησε. Τον Δεκέμβρη του 1986. Χωρίς φυσικά να έχω ακόμα πικάπ.


Περίμενες τέτοια ανταπόκριση για την επανακυκλοφορία των ναυτία; Πόσο καιρό σου πήρε για να τους πείσεις; Πόσο σε δυσκόλεψε; Την περίμενα, να σου πω την αλήθεια. Είναι υπέρ κλασικοί δίσκοι για το hardcore punk και πάντα θα υπάρχει μία ζήτηση. Πήρε κάποια χρόνια βέβαια. Υπήρχε μία αντίρρηση από ένα μέλος και φυσικά τίποτα δεν γίνεται χωρίς τη σύμφωνη γνώμη όλων. Όταν κάμφθηκαν αυτές οι αντιρρήσεις, το επόμενο βήμα δεν ήταν επίσης εύκολο. Καθώς δεν υπήρχαν τα master tapes, ούτε το original artwork σε οποιαδήποτε μορφή. Αλλά όπως προείπα, έχω τις γνώσεις για να κάνω οποιαδήποτε ηχητική ή εικαστική αποκατάσταση, οπότε αυτό δεν θα ήταν πρόβλημα. Νομίζω πως το τελικό αποτέλεσμα είναι το καλύτερο που θα μπορούσε να υπάρξει, είτε υπήρχαν οι πρωτογενείς πήγες, είτε όχι. Ειδικά τα κομμάτια του "Kinky Horror" ακούγονται πολύ καλύτερα από την πρώτη έκδοση. 15 μόλις αντίτυπα από τα 500 έχουν μείνει προς διάθεση.


Έχει συνεργαστεί με μερικά βαριά ονόματα όπως τα Διάφανα Κρίνα και οι Last Drive, ενώ μόλις κυκλοφόρησε το νέο άλμπουμ των Λευκή Συμφωνία. Με ποιους άλλους θα ήθελες να συνεργαστείς στο μέλλον; Μόνο αυτοί που αναφέρεις, αρκούν για να ορίσουν ολόκληρη την ανεξάρτητη ελληνική σκηνή. Εκτός συνόρων, μία μπάντα που θα ήθελα πολύ να συνεργαστώ είναι οι Αμερικάνοι Black Pyramid. Τα δύο πρώτα albums τους, είναι ο ορισμός του σύγχρονου heavy metal για μένα.

Τι να περιμένουμε από την LoT στο μέλλον;

Μόλις κυκλοφόρησε η δεύτερη κοπή, μετά από 7 χρόνια, του "Ritual" των Nightstalker, ενώ ετοιμάζω την επανέκδοση του πρώτου δίσκου των Εν Πλω, τη νέα προσωπική δουλειά του τραγουδιστή τους Ντίνου Σαδίκη, το νέο άλμπουμ των Babel Trio και της επανακυκλοφορεί ες των δύο πρώτων δίσκων των last drive. #babeltrio #labyrinthofthoughts #metalhammergreece #cretal

0 views

© 2020 BABEL TRIO